غزل شمارهٔ ۲۵۴۴

هرکه آن لب های میگون را تماشا می کند

چشم می پوشد ز حیرانی دهن وا می کند

از نگاهی می دهد جان چشم او عشاق را

نرگس بیمار اینجا کار عیسی می کند

روی آتشناک خون بوسه می آرد به جوش

جلوه مستانه حشر آرزوها می کند

بی حجابی آرزو را می کند مطلق عنان

خنده گل دست گلچین را به خود وا می کند

این قدر تعجیل در دلسوزی عاشق چرا

بیش ازین با چوب خشک آتش مدارا می کند

چون گل از خمیازه آغوش می ریزد ز هم

هرکه آن سرو خرامان را تماشا می کند

از صراحی گرد نان دارد کسی را در نظر

شاخ گل دستی که در گلزار بالا می کند

آن که رو در خلوت آیینه تنها کرده است

کاش می دانست تنهایی چه با ما می کند

کوه غم بر سینه من ابر رحمت می شود

در دل من داغ کار چشم بینا می کند

هر سر خاری چو مجنون گردنی افراخته است

ناقه لیلی مگر آهنگ صحرا می کند

صایب این حسن به سامانی که من دیدم از او

دیده آیینه را سیر از تماشا می کند