غزل شمارهٔ ۲۵۵۱

سیرچشمی تنگدستان را توانگر می کند

موم را این بحر گوهرخیز عنبر می کند

داغ دارد سینه ام را بی قراری های دل

این سپند شوخ خون در چشم مجمر می کند

لعل سیرابش کجا دارد غم لب تشنگان

چشمه حیوان کجا یاد سکندر می کند

عندلیب از بی قراری سینه می مالد به خار

شبنم بی شرم گل بالین و بستر می کند

می دهد اهل نظر را بر سر خود عشق جای

از حباب این بحر گوهرخیز افسر می کند

تا غبار خط لب لعل ترا در بر کشید

گوهر از گرد یتیمی خاک بر سر می کند

چشم زار ما نخواهد ماند زیر دست و پای

شوق خرمن مور ما را صاحب پر می کند

این چه حسن عالم آشوب است کز هر جلوه ای

صفحه آیینه را صحرای محشر می کند

لامکان سیران خبر دارند از پرواز ما

شعله ما رقص در بیرون مجمر می کند

این جواب آن غزل صایب که می گوید مثال

عالمی را یک نگاه گرم کافر می کند