غزل شمارهٔ ۲۶۹۱

محنت امروز فردا جمله راحت می شود

اشک خونین آب صحرای قیامت می شود

تلخی بیداری شب های این محنت سرا

در شبستان لحد خواب فراغت می شود

در لباس آب کوثر می کند جولان سرشک

آه های سرد سرو باغ جنت می شود

ناامید از آه سرد و ناله سوزان مباش

کاین بخار و دود آخر ابر رحمت می شود

دست هرکس را که می گیری درین آشوبگاه

بر چراغ زندگی دست حمایت می شود

تا پریشان است دل در شهر بند کثرتی

خویش را هرگاه سازی جمع وحدت می شود

پیش اهل دل ندارد فوت مطلبی ماتمی

بیشتر از فوت وقت اینجا مصیبت می شود

عشق را سنگ ملامت می شود سنگ فسان

عقل خام است آن که دل سرد از نصیحت می شود

می کند بیهوده گویی خانه دل را سیاه

چون نفس در سینه دزدی نور حکمت می شود

هرکسی را حد خود باشد حصار عافیت

جغد در ویرانه از اهل سعادت می شود

گوشه گیری را بلایی همچو شهرت در قفاست

چاره این درد بی درمان به صحبت می شود

می شود شیرین به مهلت آب دریا در صدف

میگساری مایه اشک ندامت می شود

هر سرایی را چراغی هست صایب در جهان

خانه دل روشن از نور عبادت می شود