غزل شمارهٔ ۲۷۰۰

دل به تن یکرنگ چون گردید باطل می شود

گوهر از گرد کسادی مهره گل می شود

از خودی تا ذره ای باقی است سالک در ره است

هرکجا افتد ز دوش این بار منزل می شود

خرج خاک تیره می گردد دل دنیاپرست

می فتد دیوار بر هرسو که مایل می شود

از طواف کعبه کی ماند خداجو از طلب

قانع از لیلی کجا مجنون به محمل می شود

سر به صحرا می دهد غم های عالم را جنون

می کشد ناموس عالم هرکه عاقل می شود

خار و حس می آید از دریا سلامت بر کنار

بر سکباران کف بی مغز ساحل می شود

نقد جانش خرج ره می گردد از بی توشگی

از سرانجام سفر هرکس که غافل می شود

آنچنان کز کاوش آب چشمه می گردد زیاد

دخل ارباب کرم افزون ز سایل می شود

فیض حق در قطع امید از خلایق بسته است

پرده این ماه دامان وسایل می شود

می شود سیلاب چون پیوست با هم چشمه ها

شورش مجنون یکی صد از سلاسل می شود

هرچه را برداشت حق بازش حق اندازد به خاک

کی به سعی بندگان تسعیر نازل می شود

دست نه بر روی هم صایب که هرجا عقده ای است

بیشتر از ناخن تدبیر مشکل می شود