غزل شمارهٔ ۲۷۰۱

دل خراب از خنده پنهان آن گل می شود

سنگ این مینای خالی پرتو مل می شود

ساحل دریای آشوب است ترک اختیار

موج بر خاشاک از افتادگی پل می شود

در طریق ما که نعل واژگون خضر ره است

بیشتر خون بر سر تیغ تغافل می شود

سیل را کوتاهی دیوار عاجز می کند

سد راه دشمن غالب تحمل می شود

پاک گردد هر که صایب دامن پاکان گرفت

اشک شبنم سرخ رو از دامن گل می شود