غزل شمارهٔ ۲۷۰۳

می شود عارف خجل نادان چو ملزم می شود

می کشد ناموس عالم هرکه آدم می شود

کیمیای تازه رویی در بغل داریم ما

خار در پیراهن ما سبز و خرم می شود

نیست از زخم زبان پروا اسیران ترا

در رگ این سخت جانان نیشتر خم می شود

در گلستانی که بلبل خون خود را می خورد

دامن گل داغدار از اشک شبنم می شود

سایه رحمت مگیر از ما که افتد در زوال

سایه خورشید عالم تاب چون کم می شود

فارغ است از دیده بد حسن چون کامل فتاد

کعبه کی ویران ز چشم شور زمزم می شود

مصرع رنگین به مطلع می رساند خویش را

هرکه کسب آدمیت کرد آدم می شود

مرگ نتواند گسستن فیض اهل جود را

کاروان منعم هنوز از خاک حاتم می شود

خاطر آزرده را هر لاله داغ حسرتی است

کی دل صایب ز سیر باغ خرم می شود