غزل شمارهٔ ۲۸۱۱

شکر لعل لبش در تلخی دشنام می پیچد

ز شیرینی زبانش بوسه در پیغام می پیچد

گل امیدواری می توان چید از عتاب او

به ظاهر گرچه گوش آرزوی خام می پیچد

دل پرخون عاشق می شود گلگونه رویش

به این عنوان اگر آن زلف عنبرفام می پیچد

درین صحرا که دامن بر کمر بسته است کهسارش

زهی غافل که پا در دامن آرام می پیچد

رهایی نیست از موج حوادث بی قراران را

ز بی تابی به بال و پر فزون این دام می پیچد

ز غفلت رشته امید خود کوتاه می سازد

گدای کوته اندیشی که در ابرام می پیچد

به دست پر عنان نتوان گرفتن اسب سرکش را

تهیدستی عنان نفس بدفرجام می پیچد

اگر صید مراد هر دو عالم در کمند آرد

ز ناکامی همان صایب دل خودکام می پیچد