غزل شمارهٔ ۲۸۳۲

دل سنگ از شکست دانه من آب می گردد

ز عاجزنالی من آسیا گرداب می گردد

زبال افشانی پروانه می ریزم ز یکدیگر

سرشک شمع در ویرانه ام سیلاب می گردد

زلال جویبار تیغ او خاصیتی دارد

که هرکس می گذارد سر در او سیراب می گردد

سهی سروی که من چون سایه می گردم به دنبالش

زمین چون آسمان از جلوه اش بی تاب می گردد

به آن موی میان از پیچ و تاب امیدها دارم

که می گردد یکی چون رشته ها همتاب می گردد

مپیچ از خاکساری سر که هرکس از سر رغبت

به این دیوار پشت خود دهد محراب می گردد

ز نومیدی گل امید آب و رنگ می گیرد

که از لب تشنگی تبخاله ها سیراب می گردد

به این سامان نخواهد ماند دایم چرخ دولابی

شود ویران دکان هرکه از دولاب می گردد

منم آن ماهی حیران درین دریای بی پایان

که از خشکی نفس در کام من قلاب می گردد

ندارد هیچ کس چون ابر آیین سخاوت را

که گوهر می فشاند و ز خجالت آب می گردد

به بی برگی قناعت با دل بیدار کن صایب

که اسباب فراغت پرده های خواب می گردد