غزل شمارهٔ ۲۸۳۳

ز دامان ترم ریگ روان سیراب می گردد

نمک در دیده من پرده های خواب می گردد

چه کفر نعمت از من در وجود آمد نمی دانم

که در پیمانه من خون شراب ناب می گردد

چنان از ناله من بیستون را دل به درد آمد

که از پهلو به پهلو چون دل بی تاب می گردد

ز اقبال بلند من سکندر داغ ها دارد

که آب خضر در پیمانه ام خوناب می گردد

رخش از قبله برگردد به خود هرکس که روی آرد

کند هرکس ز خود قالب تهی محراب می گردد

به هر منزل که آن خورشید تابان پرتو اندازد

به چشم روزن غمخانه من آب می گردد

ز حسن بحر یکتایی نظر بازی خبر دارد

که بر گرد سر هر قطره چون گرداب می گردد

مکن خشک ای سپهر بی مروت چشم مجنون را

کز این سرچشمه چندین کاروان سیراب می گردد

چه افتاده است چون پروانه بر آتش زنم خود را

که کار من تمام از پرتو مهتاب می گردد

غبارآلود امکان را صفا در بی خودی باشد

که دریا باعث آرامش سیلاب می گردد

مده دامان اکسیر قناعت را ز کف صایب

که خاکستر به قانع بستر سنجاب می گردد