غزل شمارهٔ ۲۸۶۴

به احسان خانه از سیل حوادث رسته می گردد

در بی خیر در اندک زمانی بسته می گردد

تو از کوتاه بینی می کنی اندیشه روزی

وگرنه آسیای آسمان پیوسته می گردد

مشو در هم ز سختی های دوران چون سبک مغزان

که سنگ آخر نصیب پسته لب بسته می گردد

مکن دل را به رنگ و بو پریشان چون هوسناکان

که از گردآوری برگ خزان گلدسته می گردد

منه پیش ره ارباب حاجت چوب ای غافل

که از دربان در ارباب دولت بسته می گردد

تو می سازی ز غفلت گرم جای خود نمی بینی

که چرخ از کهکشان اینجا میان بربسته می گردد

به تسبیح ریای زاهدان از ره مرو صایب

که چندین دام مکر اینجا عنان بگسسته می گردد