غزل شمارهٔ ۲۸۸۷

نه تنها از نشاط می لب جانانه می خندد

که سر تا پای او چون شاخ گل مستانه می خندد

چه پروا دارد از سنگ ملامت هر که مجنون شد

که کبک مست در کهسارها مستانه می خندد

ز خجلت می کند صد پیرهن تر گریه ی تلخش

در این گلزار چون گل هر که بی دردانه می خندد

نمی گردد دل آگاه شاد از عشرت دنیا

در این ماتم سرا یا طفل یا دیوانه می خندد

شد از اشک پشیمانی شفق گون صبح را دامن

سزای آن که از غفلت در این غم خانه می خندد

حباب آسا به باد بی نیازی می دهد سر را

در این دریا سبک عقلی که بی باکانه می خندد

ز غربت می گشاید عقده ی دل تنگ دستان را

چو دور از طره ی شمشاد گردد شانه می خندد

نشاط خواجه ی غافل بود از جمع سیم و زر

که از بالای گنج این جغد در ویرانه می خندد

اگر خارست اگر گل مایه ی خوشحالیی دارد

کلید و قفل این منزل به یک دندانه می خندد

نه از شادی است بر وضع جهانش خنده می آید

درین عبرت سرا صایب اگر فرزانه می خندد