غزل شمارهٔ ۳۰۵۵

به مستی بی طلب بوس از دهان یار می ریزد

ثمر چون پخته گردد خود بخود از بار می ریزد

حدیث تلخ بی خود از دهان یار می ریزد

چو تنگ افتاد ساغر می ازو ناچار می ریزد

بریدن کرد زلف سرکش او را سیه دل تر

که چون شد مار زخمی زهر ازو بسیار می ریزد

در آن گلشن که گل بی پرده خندد عندلیبان را

به جای ناله خون از غنچه منقار می ریزد

کریم از بهر ریزش می نهد رنج طلب بر خود

ز دریا هر چه گیرد ابر گوهر بار می ریزد

کدامین نوش لب زد خنده بر این خاکدان یارب

که شکر از دهان رخنه دیوار می ریزد

اگر در مغز شوری هست ظاهر می کند خود را

که مستی مست را از پیچش دستار می ریزد

رهایی نیست مرغی را که بالش در قفس ریزد

خوش آن بلبل که بال خویش در گلزار می ریزد

به مژگان خار می آرد برون از پای بی درد ان

سبک دستی که در پیراهن من خار می ریزد

نیاز عاشقان در ناز او پامال خواهد شد

اگر ناز این چنین زان سرو خوش رفتار می ریزد

ز یک حرف خنک هنگامه ای افسرده می گردد

که رنگ از روی گلشن از خزان یکبار می ریزد

نبخشد لطف بی اندازه سودی بی قرار ان را

ز دست رعشه دار ان ساغر سرشار می ریزد

کمال عشق مستغنی است از اظهار درد خود

کباب خام اشک لاله گون بسیار می ریزد

درین بستان سرا سبز ست از ان بخت حنا دایم

که مشت خون خود در دست و پای یار می ریزد

ز حرف تلخ می خواهد مرا ناصح به شور آرد

ز نادانی نمک در دیده بیدار می ریزد

ره باریک صایب می دهد اندام رهرو را

سخن سنجیده زان لب های گوهربار می ریزد