غزل شمارهٔ ۳۰۵۶

مسلسل حرف از آن مژگان خوش تقریر می ریزد

سخن زین خامه فولاد چون زنجیر می ریزد

مخور بر دل مرا تا برخوری زان چهره نوخط

که از لرزیدن من جوهر از شمشیر می ریزد

چه گل ها می توان چید از دل بی طاقت عاشق

در آن محفل که رنگ از چهره تصویر می ریزد

سلامت خواهی از چشم بدان سر در گریبان کش

که از گردن فرازی بر هدف ها تیر می ریزد

نه از نازست اگر کم حرف افتاده است لب هایش

قلم چون تنگ شق افتد رقم زو دیر می ریزد

تو سنگین دل به جوی شیر قانع نیستی ورنه

به قدر حاجت از پستان قسمت شیر می ریزد

ز حیرانی به دندان می گزی انگشت گستاخی

اگر دانی چه ها از خامه تقدیر می ریزد

مرا بگذار با ویرانی ای معمار سنگین دل

که رنگ از روی من ز اندیشه تعمیر می ریزد

من عاجز کنم چون از علایق جمع دامن را

که رنگ آتش از این خار دامنگیر می ریزد

مکش تیغ زبان صایب به هر بیهوده گفتاری

که از عاجزکشی ها این دم شمشیر می ریزد