غزل شمارهٔ ۳۱۲۸

حصاری آدمی را به ز همواری نمی باشد

دعای جوشنی چون ترک خونخواری نمی باشد

مرا از خانه زنبور آتش دیده روشن شد

که حسن عاقبت با مردم آزاری نمی باشد

سبکباری به مقصد می رساند زود رهرو را

سفر را سنگ راهی چون گرانباری نمی باشد

جرس بی جا گلوی خود ز افغان پاره می سازد

ره خوابیده را امید بیداری نمی باشد

نشد هرکس عزیز از خواری دوران نیندیشد

یتیمان را خطر از خط بیزاری نمی باشد

ز شعر تر بزن بر روی خواب آلودگان آبی

که در روی زمین خیری چنین جاری نمی باشد

ز خاکستر دل آیینه تاریک روشن شد

که می گوید سفیدی در سیه کاری نمی باشد

ندارم گرچه غمخواری درین وحشت سرا شادم

که در هرجا طبیبی نیست بیماری نمی باشد

ز بی دردی تو خرج آشنایان می شوی صایب

وگرنه همدمی چون ناله و زاری نمی باشد