غزل شمارهٔ ۳۱۹۲

گر از نظاره خورشید در چشم آب می آید

ز روی لاله رنگش در نظر خوناب می آید

در آن محفل که بی آتش سپند از جای برخیزد

کجا خودداری از پروانه بی تاب می آید

ندارد صیدی از من صیدگاه عشق لاغرتر

که از قتلم به چشم جوهر تیغ آب می آید

مگر شد نرم یاقوت لب او از غبار خط

که حرف بوسه از دل بر زبان بی تاب می آید

همانا بخت من از نارسایی ها برون آمد

که بی تکلیف در ویرانه ام سیلاب می آید

دل آگاه در پیری ز غفلت بیش می لرزد

که وقت صبح اکثر شبروان را خواب می آید

چو ماهی گر برآرم پر درین دریا عجب نبود

که هر موجی به چشم وحشتم قلاب می آید

چنان نازک شده است از گریه کردن پرده چشمم

که آبم در نظر از پرتو مهتاب می آید

نباشد پرده پوشی تیر کج را چون کمان صایب

کجا زاهد برون از گوشه محراب می آید