غزل شمارهٔ ۳۲۸۳

دیدنت باعث سرسبزی جان می گردد

پیر در سایه سرو تو جوان می گردد

دیده مگشا به تماشا که درین عبرتگاه

هرکه پوشد نظر از دیده وران می گردد

در سبک مغز ندارد سخن سخت اثر

که فلاخن سبک از سنگ گران می گردد

بر مدار از لب خود مهر خموشی زنهار

کاین سپر مانع شمشیر زبان می گردد

از بدان فیض محال است به نیکان نرسد

تیر کج باعث آرام نشان می گردد

عالم از جلوه مستانه او شد ویران

آب از قوت سرچشمه روان می گردد

صایب از دور محال است که افتد جامش

هرکه در میکده از دردکشان می گردد