غزل شمارهٔ ۳۲۸۴
صائبآدمی پیر چو شد حرص جوان می گردد
خواب در وقت سحرگاه گران می گردد
آسمان در حرکت از نظر روشن ماست
آب از قوت سرچشمه روان می گردد
رای روشن ز بزرگان کهنسال طلب
آب ها صاف در ایام خزان می گردد
طالب خلق اگر گوشه عزلت گیرد
همچو دامی است که در خاک نهان می گردد
رتبه عشق به تدریج بلندی گیرد
باده چون کهنه شود نشیه جوان می گردد
آسمان خاک ره مردم بی آزار است
گرگ در گله این قوم شبان می گردد
هرکه را تیغ زبان نیست به فرمان صایب
عاقبت کشته شمشیر زبان می گردد