غزل شمارهٔ ۳۵۳۴
صائبدل نازک به زبان بازی مژگان چه کند
سپر آبله با خار مغیلان چه کند
بیش ازین با من سودازده دوران چه کند
شومی جغد به این خانه ویران چه کند
سبکی کشتی نوح است گرانباران را
کف دریا حذر از موجه طوفان چه کند
دیده شوخ درین باغ ز شبنم بیش است
در دل خود نخزد غنچه خندان چه کند
پنجه شوخی خورشید بلند افتاده است
نکند پاره گل صبح گریبان چه کند
دست پرورد بلا را ز بلا باکی نیست
رعشه بحر به سرپنجه مرجان چه کند
دل سودایی من نیست سزاوار وصال
دانه سوخته احسان بهاران چه کند
خاکساران ز حوادث خط پاکی دارند
شومی جغد به این خانه ویران چه کند
نتوان دید ز بیداد خجل دشمن را
ورنه سیلاب به ما خانه بدوشان چه کند
شبنم از دیدن گل سیر نشد با صد چشم
با گل روی تو یک دیده حیران چه کند
نکند خنده سوفار به پیکان تأثیر
با دل غمزده صایب لب خندان چه کند