غزل شمارهٔ ۳۸۸۲

چنان که حسن ترا هیچ کس نمی داند

ز عشق حال مرا هیچ کس نمی داند

ترا ز اهل وفا هیچ کس نمی داند

مرا سزای جفا هیچ کس نمی داند

به جز دلت که زبان با دلم یکی دارد

عیار شوق مرا هیچ کس نمی داند

اگرچه جوهریان عزیز دارد مصر

بهای یوسف ما هیچ کس نمی داند

ز خاکمال یتیمی گهر نگردد خوار

چه شد که قدر وفا هیچ کس نمی داند

به غیر من که درین بوته ها گداخته ام

عیار شرم و حیا هیچ کس نمی داند

زبان غنچه پیچیده را درین گلزار

به جز نسیم صبا هیچ کس نمی داند

چو عاجزان سپر انداز پیش مژگانش

که دفع تیر قضا هیچ کس نمی داند

کلید مخزن اسرار غیب در غیب است

دهان تنگ ترا هیچ کس نمی داند

درین بساط زبان شکسته ی دل را

به غیر زلف دوتا هیچ کس نمی داند

حجاب نیست در بسته عیب جویان را

بخیل را چو گدا هیچ کس نمی داند

ز وعده تو گره ها که در دل است مرا

به غیر بند قبا هیچ کس نمی داند

ز بس یگانه شدم با جهان ز یکرنگی

مرا ز خویش جدا هیچ کس نمی داند

قماش دست بلورین و پای سیمین را

به جز نگار و حنا هیچ کس نمی داند

چو موجه ای که به دریا بی کنار افتد

قرارگاه مرا هیچ کس نمی داند

اگرچه خانه آیینه است روی زمین

نفس کشیدن ما هیچ کس نمی داند

به غیر نرگس بیمار گلرخان صایب

علاج درد مرا هیچ کس نمی داند