غزل شمارهٔ ۴۰۹۱

هر ساغری به آن لب خندان نمی رسد

هر تشنه لب به چشمه حیوان نمی رسد

آه من است در دل شب های انتظار

طومار شکوه ای که به پایان نمی رسد

عاشق کجا و بوسه آن لعل آبدار

آب گهر به خار مغیلان نمی رسد

از جوش عاشقان نشود تنگ خلق عشق

تنگی ز کاروان به بیابان نمی رسد

کارم به مرگ نخواهد گذاشت عشق

این کشتی شکسته به طوفان نمی رسد

در کشوری که پاره دل خرج می شود

انگشتری به داد سلیمان نمی رسد

وقت خوشی چو روی دهد مغتنم شمار

دایم نسیم مصر به کنعان نمی رسد

کوتاهی از من است نه از سرو ناز من

دست ز کار رفته به دامان نمی رسد

هرچند صبح عید ز دل زنگ می برد

صایب به فیض چاک گریبان نمی رسد