غزل شمارهٔ ۴۱۳۹

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده اند

چون راه سر به دامن منزل نهاده اند

در دامن مراد دو عالم نمی زنند

دستی که عاشقان تو بر دل نهاده اند

پاکند از آن ز عیب نکویان که پیش رو

چندین هزار آینه دل نهاده اند

این خواب راحتی که به درویش داده اند

با تاج و تخت شاه مقابل نهاده اند

جمعی که واقفند ز خوی تو همچو شمع

از سر گذشته پای به محفل نهاده اند

عذر به خون تپیدن خود کشتگان عشق

بر گردن مروت قاتل نهاده اند

رم می کند ز سایه دیوانه کوه غم

این بار را به مردم عاقل نهاده اند

سیر بهشت در گره غنچه می کنند

آنان که دل به عقده مشکل نهاده اند

بر جبهه منور خورشید داغ عشق

مهر نبوتی است که بر گل نهاده اند

از ملک بی نشان به فلاخن نهد ترا

سنگی که در ره تو ز منزل نهاده اند

حال گهر مپرس که از گوش ماهیان

مهر سکوت بر لب ساحل نهاده اند

چون ناله جرس تهی از خویش گشتگان

گستاخ رو به دامن محمل نهاده اند

صایب اسیر کشمکش عقل گشته اند

جمعی که پا برون ز سلاسل نهاده اند