غزل شمارهٔ ۴۱۹۰

از نسبت عذار تو گل ناز می کند

سنبل به بال زلف تو پرواز می کند

از بس که مرغ من ز قضا طبل خورده است

گل را خیال چنگل شهباز می کند

در بوستان چو برگ خزان دیده بی رخت

رنگ شکسته است که پرواز می کند

حسن تو بی نیاز بود از نیازمند

هر عضوی از تو بر دگری ناز می کند

در انتهای خوبی و انجام دلبری

حسنت هنوز جلوه آغاز می کند