غزل شمارهٔ ۴۱۹۱

هر غافلی که خنده به آواز می کند

چون کبک رهنمایی شهباز می کند

از حسن بی مثال تو غافل فتاده است

آن ساده دل که آینه پرداز می کند

باطل شود اگرچه به اعجاز سحرها

در سحر چشم شوخ تو اعجاز می کند

افسانه گرانی خواب تو می شود

پیش تو هرکه درددل آغاز می کند

روشندلی ز زخم زبان می شود زیاد

بیهوده شمع سرکشی از گاز می کند

دارد کسی که فکر اقامت درین جهان

در رهگذار سیل کمر باز می کند

دست نوازش است مرادست رد خلق

چون ساز گوشمال مرا ساز می کند

در خون جلوه می گلرنگ می رود

هرکس که در کدو می شیراز می کند

افتاده است دور ز نزدیکی خدا

صایب کسی که ذکر به آواز می کند