غزل شمارهٔ ۴۲۷۸

از یاد وصل دیده من سیر می شود

مهتاب در پیاله من شیر می شود

هرگز به سوی خویش نمی بینی از حجاب

در خلوت تو آینه دلگیر می شود

دور نشاط زود به انجام می رسد

می چون دو سال عمر کند پیر می شود

ظالم به مرگ دست نمی دارد از ستم

آخر پر عقاب پر تیر می شود

آن را که روزگار نگیرد به هر گناه

چون جمع شد گناه خداگیر می شود

از چشم آهوانه لیلی حذر کند

مجنون اگرچه در دهن شیر می شود

تدبیر بنده سایه تقدیر ایزدست

ورنه کدام کار به تدبیر می شود

اشک ندامت تو به دامن نمی رسد

هرچند بیشتر ز تو تقصیر می شود

طومار شکوه تو به افلاک می رسد

یک لحظه روزی تو اگر دیر می شود

چون آفتاب فکر من آفاق را گرفت

حسن غریب زود جهانگیر می شود

نتوان گذشتن از دو جهان بی جهاد نفس

این راه دور قطع به شمشیر می شود

صایب به گریه گرد برآورد از جهان

سیل بهار را که عنانگیر می شود