غزل شمارهٔ ۴۲۹۲

دل ساده در قلمرو صورت نمی شود

تا نقش هست آینه خلوت نمی شود

یوسف شد از گواه لباسی عزیزتر

تهمت حریف دامن عصمت نمی شود

ابر تنک نهان نکند آفتاب را

در دل نهفته داغ محبت نمی شود

افسردگی ز هرکه به داغ جنون نرفت

سرگرم از آفتاب قیامت نمی شود

با چشم روشن آینه زنگ بسته ای است

تا آدمی ز اهل بصیرت نمی شود

از ریگ تشنگی نبرد سیل نوبهار

چشم حریص سیل ز نعمت نمی شود

آه ندامتی است که خون می چکد از او

از عمر آنچه صرف عبادت نمی شود

گوهر فشاند گرد یتیمی ز روی خویش

دل خالی از غبار کدورت نمی شود

هرکس که چون گهر ز صدف گوشه ای گرفت

خاشاک چارموجه کثرت نمی شود

صایب نمی رود به فسون کج روی ز مار

هموار بد گهر به نصیحت نمی شود