غزل شمارهٔ ۴۳۲۵

از زیر خاک ناله ما می توان شنید

بیرون باغ نیز نوا می توان شنید

برگ خزان رسیده بود ترجمان باغ

از رنگ چهره حال مرا می توان شنید

باور که می کند که ازان چشم سرمه دار

آواز دور باش حیا می توان شنید

سینگین دلی وگرنه ز طرف کلاه خویش

آواز دل شکستن ما می توان شنید

هرچند بر دل تو گران است بوی گل

حرفی ز ما برای خدا می توان شنید

پیوسته است سلسله عاشقان به هم

از بلبلان ترانه ما می توان شنید

در جلوه گاه حسن تو از موجه سراب

جوش نشاط آب بقا می توان شنید

آرام نیست قافله ممکنات را

از ذره ذره بانگ درا می توان شنید

پرشور شد ز ناله یک دست من جهان

هرچند کز دو دست صدا می توان شنید

حال درون سوخته جانان شوق را

یک بار ای بهشت خدا می توان شنید

بوی بهشت را که زمین گیر محشرست

امروز در مقام رضا می توان شنید

از دست بازی مژه های دراز او

صایب صفیر تیر قضا می توان شنید