غزل شمارهٔ ۴۸۹۹
صائبگه درون خرقه گاهی درکفن می جویمش
او درون جان و من در پیرهن می جویمش
او درون خلوت اندیشه گرم صحبت است
من چراغ دل به کف در انجمن می جویمش
آن پری رو همچو حسن خود غریب افتاده است
من سفر ناکرده در خاک وطن می جویمش
نو گلی کز پرده دل پا برون ننهاده است
با چراغ شبنم از صحن چمن می جویمش
خاتم اقبال در دست سلیمان دل است
از پریشان خاطری من ز اهرمن می جویمش
لامکان تنگ است بر جولان آن مشکین غزال
شوخ چشمی بین که در ناف ختن می جویمش
گرچه می دانم به گل خورشید را نتوان نهفت
همچنان در مشت خاک خویشتن می جویمش
چرخ با صد دیده بینا نشان او نیافت
من به چشم بسته دربیت الحزن می جویمش
می پرد در آرزوی دیدنش چشم سهیل
آن عقیقی را که من اندر یمن می جویمش
با سیه روزان سری دارد مه شبگرد او
می شوم باریک در زلف سخن می جویمش
لاله رخساری که جنت تشنه دیدار اوست
درحریم غنچه گل پیرهن می جویمش
این جواب آن غزل صایب که وقتی گفته اند
سخت نایاب است آن گوهر که من می جویمش