غزل شمارهٔ ۵۰۶۷

دلدار ماست محو خط مشک فام خویش

صیاد را که دیده که افتد به دام خویش

کیفیتی که هست ز جولان خود ترا

طاوس مست را نبود از خرام خویش

زان پیشتر که خط کندش پای در رکاب

بشکن خمار من به می لعل فام خویش

انصاف نیست کز لب حاضر جواب تو

خجلت بود وظیفه من از سلام خویش

از بس که سرکش است دل بدگمان تو

نتوان به چشم پاک ترا کرد رام خویش

دارد کجا خبر ز سر پرخمار ما

آن را که از لب است می لعل فام خویش

مه را بود تمام شدن بوته گداز

ای شوخ پر مناز به ماه تمام خویش

در پیری از حیات ز بس سیر گشته ام

خود می کنم ز قامت خم حلقه نام خویش

غافل که من می کندش ز انتقام حق

هرکس که می کشد ز عدو انتقام خویش

آب حیات نیست گوارا ز جام خلق

زهر هلاهل است گوارا ز جام خویش

بودم به جنت از دل بی آرزو مقیم

درد و زخم فکند تمنای خام خویش

صایب مرا به نامه بران نیست اعتماد

خود می برم به خدمت جانان پیام خویش