غزل شمارهٔ ۵۱۴۲

هر سرایی را که باشد از دل روشن چراغ

می جهد شب های تار از دیده روزن چراغ

می خورد خون از فروغ سینه من داغ عشق

می کشد خجلت ز خود در وادی ایمن چراغ

سوختم ز افسردگی یارب درین محفل کجاست

سینه گرمی که بتوان کرد ازو روشن چراغ

نیست غیر از گرم رفتاری درین ظلمت سرا

یار دلسوزی که دارد پیش پای من چراغ

صحبت ناجنس آتش را به فریاد آورد

آب در روغن چو باشد می کند شیون چراغ

در میان عشق و دل مشاطه ای در کار نیست

جای خود وامی کند در دیده روزن چراغ

تیره بختی لازم طبع بلند افتاده است

پای خود را چون تواند داشتن روشن چراغ

قدر عاشق می شناسد مشهدش پرنور باد

ماتم پروانه دارد تا دم مردن چراغ

در دل و در سینه من روشنایی کیمیاست

ورنه دارد سینه سنگ و دل آهن چراغ

دودمان دوستی از پرتو من روشن است

می فروزد خون گرمم در ره دشمن چراغ

در شبستانی که گردد کلک صایب شعله ریز

چاک سازد جامه فانوس را بر تن چراغ