غزل شمارهٔ ۵۳۱۰

بر دل نازک گرانی می کند اندیشه ام

سنگ می گردد ز ناسازی پری در شیشه ام

خنده سوفار از دلتنگیم پیکان شود

بگذرد گر ناوک او از دل غم پیشه ام

نیست یک مو بر تنم بی داغ عالم سوز عشق

دیده شیرست کرم شب چراغ بیشه ام

زود می پیچم بساط خودنمایی را به هم

گردبادم نیست در خاک تعلق ریشه ام

هیچ کس از مستی سرشار من آگاه نیست

بوی می نتوان شنیدن از دهان شیشه ام

نامدار از کان برآید در زمان من عقیق

تیزی الماس دارد ناخن اندیشه ام

شرم می آید ز تردستان مرا هرچند ساخت

آتش یاقوت را خاموش آب تیشه ام

بر دلم صایب چو کوه قاف می آید گران

گر پری داخل شود در خلوت اندیشه ام