غزل شمارهٔ ۵۳۱۶

مومنی را می کند آزاد از قید فرنگ

هرکه می سازد درین محفل ز خود بیگانه ام

تا به کی در خوردن دل روزگارم بگذرد

چند چون پرگار باشد مرکز خود دانه ام

از کتان صد پیرهن بنیاد من نازک تر است

می کند مهتاب کار سیل در ویرانه ام

در سر شوریده من عقل سودا می شود

می کند گرد یتیمی درد را پیمانه ام

کوه غم رطل گران طبع خرسند من است

چون گهر در سنگ سیراب است دایم دانه ام

عشق او کرد این چنین شوریده مغزم ورنه بود

سرنوشت آسمان ها ابجد طفلانه ام

خشکسال زهد نم درجوی من نگذاشته است

تشنه یک های های گریه مستانه ام

شمع نازک دل غبارآلود غیرت می شود

ورنه برمی آورد آتش ز خود پروانه ام

هر چراغی صایب از جا درنمی آرد مرا

سینه بر شمع تجلی می زند پروانه ام

کس نگردد از جنون گرد دل دیوانه ام

چون کمان از زور خود دارد نگهبان خانه ام

شیر می بازد جگر از شورش سودای من

حلقه از داغ جنون دارد در غمخانه ام

کیست مجنون تا نتواند هم ترازو شد به من

می شمارد سنگ طفلان کوه را دیوانه ام

بارها از افسر خورشید سر دزدیده ام

داغ دارد آسمان را همت مردانه ام

خانه پردازی مرا پیوسته در دل ساکن است

سیل مار گنج گردیده است در ویرانه ام

در بنای صبر من غم رخنه نتواند فکند

من نه آن تیغم که هر سنگی کند دندانه ام