غزل شمارهٔ ۵۳۱۷

نیست از عزلت غباری بر دل دیوانه ام

در بهاران از زمین سر بر نیارد دانه ام

بس که شد از گرد کلفت دل نگران غمخانه ام

آیه رحمت شمارد سیل را ویرانه ام

می گشایم با تهیدستی گره از کار خلق

بر سر مردم ازان فرمانروا چون شانه ام

هرکجا هنگامه گرمی است می گردم سپند

در بهاران عندلیب و در خزان پروانه ام

سیل در ویرانی من بی گناه افتاده است

آب برمی آورد چون چشم از خود خانه ام

در مذاق من شراب تلخ آب زندگی است

شیشه چون خالی شد از می پر شد پیمانه ام

گرچه از گنج گهر کردم جهان را بی نیاز

نیست شمعی غیر چشم جغد در ویرانه ام

گر نشوید ابر صایب نامه اعمال من

می کند پاک از گناهان گریه مستانه ام