غزل شمارهٔ ۵۳۴۷

گر ز خود بیرون کسی فریادرس می داشتم

می کشیدم ناله از دل تا نفس می داشتم

سود من در پله نقصان ز بی سرمایگی است

می شدم سیمرغ اگر بال مگس می داشتم

صحبت همدرد زندانم را گلستان می کند

هم نوایی کاش در کنج قفس می داشتم

وحشت ذاتی گوارا کرد عزلت را به من

می شدم دیوانه گر الفت به کس می داشتم

این زمان شد سینه ام تاریک ورنه پیش ازین

صبح را آیینه در پیش نفس می داشتم

شد ز قحط آه از مطلب کمندم نارسا

کاش دودی در جگر چون خار و خس می داشتم

پله دوری ز محمل بود منظور ادب

گوش اگر گاهی به آواز جرس می داشتم

حرف تلخی از دهان او به من هم می رسید

گر زبان شکوه چون اهل هوس می داشتم

بی کسی ها ناله را بر من گوارا کرده است

مهر بر لب می زدم گر دادرس می داشتم

پختگی دریای پرشور مرا خاموش کرد

کاش جوشی چون شراب نیمرس می داشتم

تا دل از ذوق گرفتاری به آزادی رسید

شد تمام امید بیمی کز عسس می داشتم

از نفس های پریشان تیره شد آیینه ام

صبح می گشتم اگر پاس نفس می داشتم

گر نمی گردید در عالم کس من بی کسی

از کسان صایب من بی کس چه کس می داشتم