غزل شمارهٔ ۵۳۴۸

گر در اقلیم رضا کاشانه ای می داشتم

در بهشت نقد اینجا خانه ای می داشتم

کرد تنهایی به من این خاکدان را دل نشین

می شدم آواره گر همخانه ای می داشتم

می کشیدم قامت همچون خدنگش را به بر

چون کمان من هم اگر سر خانه ای می داشتم

بی سرانجامی مرا دارد مسلمان اینچنین

می شدم کافر اگر بتخانه ای می داشتم

باعث آزادی چندین دبستان طفل شد

کاش من هم طالع دیوانه ای می داشتم

نامه اعمال را زین بیش می کردم سیاه

گر امید گریه مستانه ای می داشتم

گرد ویرانی نمی گردید از جایی بلند

در خور سیلاب اگر ویرانه ای می داشتم

از نزول غم نمی شد خانه یک دل خراب

گر به قدر درد و غم کاشانه ای می داشتم

آنچه از خون جگر در کاسه من کرد چرخ

جمع اگر می ساختم میخانه ای می داشتم

می توانستم گره صایب به بال برق زد

گربه کشت خود امید دانه ای می داشتم