غزل شمارهٔ ۵۴۱۸

در ریاض آفرینش صد دل بی برگ را

با تهیدستی رعایت چون صنوبر می کنم

بر دل من کلفتی از درد و داغ عشق نیست

بستر و بالین ز آتش چون سمندر می کنم

خوار می گردند دنیا دوستان در چشم من

چون نظر صایب به دنیای محقر می کنم

فقر را از حفظ آب رو توانگر می کنم

نان خشک خود به آب زندگی تر می کنم

تشنه ساحل نیم چون کشتی بی بادبان

هرکجا امید طوفان است لنگر می کنم

چند در خامی سراید روزگارم سوختم

عود خام خویش را در کار مجمر می کنم

با سبکدستان سخاوت سرخ رویی بردهد

هرچه سازم جمع مینا به ساغر می کنم

دانه من با زمین خاکساری آشناست

می کنم نشو نما چون خاک بر سر می کنم

ناتوانی پرده چشم حسودان می شود

عیش های فربه از پهلوی لاغر می کنم

بر فقیران پیشدستی کردن از انصاف نیست

میوه چون در شهر شد بسیار نوبر می کنم

چون صدف هر قطره آبی که می گیرم ز ابر

از صفای سینه بی کینه گوهر می کنم

موج دریا گر شود شمشیر من چون ماهیان

جوشن داودی تسلیم در بر می کنم

چون فلاخن بیستون بر گرد می گردد مرا

بس که موزون نقش شیرین را مصور می کنم

تا چو عیسی دست خود از چرک دنیا شسته ام

دست در یک کاسه با خورشید انور می کنم