غزل شمارهٔ ۵۴۲۱

گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان می کنم

ترک سر زین رهگذر بر خویش آسان می کنم

سایلان از شرم احسان آب می گردند و من

می شوم آب از حیا با هرکه احسان می کنم

تا چو عیسی دست خود از چرک دنیا شسته ام

دست در یک کاسه با خورشید تابان می کنم

تنگ ظرفی دستگاه عیش را سازد وسیع

هست تا یک قطره می در شیشه طوفان می کنم

گرچه خون در پیکرم ز افسردگی پژمرده است

پنجه در سرپنجه دریا چو مرجان می کنم

هرکه از سنگین دلی خون می کند در کاسه ام

از دل خونگرم من لعل بدخشان می کنم