غزل شمارهٔ ۵۴۶۱

ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده ایم

از گزند خار و منع باغبان آسوده ایم

جام می بر مدعای ما چو گردش می کند

گر به کام ما نگردد آسمان آسوده ایم

شعله را خاشاک نتواند عنان داری کند

در طریق عشق از زخم زبان آسوده ایم

نفس غافل گیر ما در انتظار فرصت است

خاطر ما خوش که از فکر جهان آسوده ایم

نعمت الوان نگردد خونبهای آبرو

ما ز نعمتهای الوان جهان آسوده ایم

دیده ما را نبندد خواب سنگین اجل

با خیال یار از خواب گران آسوده ایم

آستین بی نیازی بر ثمر افشانده ایم

همچو سرو از سیلی باد خزان آسوده ایم

سیلی بی زنهار را در زیر پل آرام نیست

ما ز غفلت زیر طاق آسمان آسوده ایم

رخنه تقدیر را خس پوش کردن مشکل است

ورنه ما از مکر اخوان زمان آسوده ایم

عقل بی حاصل سر ما گر ندارد گو مدار

خانه ویرانه ایم از پاسبان آسوده ایم

دامن دریای خاموشی به دست آورده ایم

چون دهان ماهی از پاس زبان آسوده ایم

در چراگاه جهان بر ما کسی را حکم نیست

چون غزال وحشی از خواب شبان آسوده ایم

آفتاب زندگانی روی در زردی نهاد

ما سیه مستان غفلت همچنان آسوده ایم

دنیی و عقبی تماشاگاه اهل غفلت است

ما خداجویان ز فکر این و آن آسوده ایم

این جواب آن غزل صایب که سعدی گفته است

گر بهار آید و گر باد خزان آسوده ایم