غزل شمارهٔ ۵۶۲۰

یاد آن عهد که در بحر سفر می کردم

کمر سعی خود از موج خطر می کردم

چون صدف قطره اشکی که به من می دادند

می زدم بر لب خود مهر و گهر می کردم

یک جهان سوخته دل می شد اگر مهمانم

به دم گرم چراغ همه بر می کردم

گر دو صد قافله مخمور به من بر می خورد

سر خوش از میکده خون جگر می کردم

از چمن محو جمال چمن آرا بودم

چشم پوشیده ز فردوس گذر می کردم

می گرفتند بتان گوش خود از افغانم

در دل سنگ به فریاد اثر می کردم

گرچه دنباله رو قافله دل بودم

خفتگان را به سر پای خبر می کردم

ز آشنایی بی طلسم ره و رسم افتادم

من که از معنی بیگانه حذر می کردم

ای خوش آن عهد که در مصر وجود از مستی

یوسفی بود به هرجای نظر می کردم

این که عمرم همه در مرحله پیمایی رفت

کاش یک بار هم از خویش سفر می کردم

یاد عهدی که به اکسیر قناعت صایب

زهر اگر قسمت من بود شکر می کردم