غزل شمارهٔ ۵۶۸۸

روزگاری است ز دل نقش خودی می شویم

راه چون سایه به پای دگران می پویم

چون قلم گوش بر آواز دل خوش سخنم

هرچه آید به زبانم نه ز خود می گویم

با دل خون شده ام در ته یک پیرهن است

یوسف گمشده ای کز دگران می جویم

هست چون جوهر آیینه همان پابرجا

هر قدر نقش امید از دل خود می شویم

گرچه چون خال مرا دانه دل سوخته است

اگر از حسن بود روی دلی می رویم

روزی از باغ تو چیدم گل و یک عمر گذشت

دست خود را چو گل تازه همان می بویم

نیست صایب ز پی کام جهان گریه من

که ز آیینه دل نقش خودی می شویم