غزل شمارهٔ ۵۷۹۶

امشب به آه سرد ره خواب می زدم

در کوی یار سیر چو مهتاب می زدم

در جام دیده پاره دل می گداختم

جولانگه خیال ترا آب می زدم

مژگان به هم رساندنم از بی غمی نبود

هر لحظه نیشتر به رگ خواب می زدم

فکر دهان تنگ توام داشت در میان

تا صبح بی پیاله می ناب می زدم

چون موج سینه بر دل دریای پرخطر

از اشتیاق گوهر نایاب می زدم

تا صبح بود صحبت من گرم با خیال

بر یاد شمع سینه به مهتاب می زدم

از شغل گریه مطلب دیگر نداشتم

آبی به روی بخت گران خواب می زدم

سنگ از تپیدن دل بی تاب خویشتن

تا صبحدم به سینه محراب می زدم

می شد چو نقطه دایره حیرتم وسیع

چندان که سیر و دور چو گرداب می زدم

از ضعف اگرچه بال پریدن نداشت چشم

فال مراد دیدن احباب می زدم

صایب نبود بی سببی اضطراب من

دامن به آتش دل بی تاب می زدم