غزل شمارهٔ ۵۹۰۲
صائبآتش به دل از گرمی این مرحله دارم
پا بر سر گنج گهر از آبله دارم
آتش به زر اینجا نفروشند و من خام
گرمی طمع از مردم این قافله دارم
آن راهنوردم که تهی پایی خود را
پیوسته نهان از نظر آبله دارم
از سلسله زلف کسی طرف نبسته است
عمری است که من ربط به این سلسله دارم
مینای فلک ظرف می عشق ندارد
کی طاقت این می من بی حوصله دارم
گویند به هم مردم عالم گله خویش
پیش که روم من که زعالم گله دارم
صایب به جز از سینه خود چاک زدن نیست
شغلی که درین عالم پر مشغله دارم