شمارهٔ ۲۲۷
صائبکسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد
به جاب آب آب رو به جوی کهکشان بندد
ز بس تلخ است کامم از حدیث تلخ حیرانم
که چون با راستی نی را شکر در استخوان بندد
کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد
به جاب آب آب رو به جوی کهکشان بندد
ز بس تلخ است کامم از حدیث تلخ حیرانم
که چون با راستی نی را شکر در استخوان بندد