شمارهٔ ۱۸

همچو ساغر تا به لب همدم نمی سازد مرا

از شراب تلخ غم بی غم نمی سازد مرا

باده ده ای خضر آب زندگی در کار نیست

اخگر افسرده ام شبنم نمی سازد مرا

از بهشتم کرد بیرون عشق در خاکم فکند

حیرتی دارم که چون آدم نمی سازد مرا

ساقیا خشت از سر خم گیر پر کن هرچه هست

امتحان دارم که از می کم نمی سازد مرا

زخم شمشیر نگاه است این جراحت ای حکیم

ریزه الماس نه مرهم نمی سازد مرا

بره پرورد خراباتم سعیدا چون کنم

خاک پاک مکه و زمزم نمی سازد مرا