شمارهٔ ۷

قرآن چو به حرف آمد و مخلوق شد انسان

آن سوره رحمن شد و این صورت رحمان

در عالم ایجاد به اوصاف حقیقت

موصوف نگردید بجز حضرت انسان

چشمم به رخش شیفته و دل به خم زلف

بیدار پری بینم و در خواب پریشان

زلف تو و رخسار تو معدوم شمارند

غیر از دل آشفته و جز دیده حیران

در چارسوی حسن چو بازار شود گرم

نقصان همه سود آید و سودا همه تاوان

جایی که کند عشق خریدی و فروشی

صد جان به نگاهی نخرد چشم ادادان

هر کس دل و دین کرد بها می خورد آخر

افسوس ز ناکرده و از کرده پشیمان

از اول و آخر همه را سیر نمودیم

حق بود اگر انس نمودند و اگر جان

ما جمله خداییم که در دهر نمودیم

هر قطره که بینی ز محیط است و ز عمان

از معرفت خویش چه گوییم که مستیم

نی عارف و معروف شناسیم و نه عرفان