شمارهٔ ۶
صفای اصفهانیبا زلف تو صد پیمان دل بست به دستان ها
بشکست و گسست از هم سررشته پیمان ها
از عشق خط سبزت می سوزم و می بارد
از دیده به دامانم زین سبزه چه باران ها
زد پتک بلا بر سر ما را ز غم دوری
ترکی که دل سختش زد پتک به سندان ها
این کشمکش زندان پیوست به سلطانی
ای یوسف کنعانی خوش باش به زندان ها
آموختم از خطش یک نکته و در دوران
نام من سودایی ثبتست به دیوان ها
در خاک حریم خم سر مست حضورم من
گو بادیه پیماید زاهد به بیابان ها
در وادی عشق از دزد پوشیده خطر دارد
این جامه بریدستند بر قامت عریان ها
با دست بساط جم پیش نظر رهرو
کاندر گرو موریست در راه سلیمان ها
این زاهد نفسانی بی بهره ز انسانی
با این همه حیوانی خصمست به انسان ها
من تکیه ز بیداری بر عرش برین دارم
او شاد که در غفلت خفتست به ایوان ها
روی تو همی در بزم چون لعل بدخشانی
عشاق لبش در خون غلتند به میدان ها
دین و دل دانایی سد ره عشق آمد
ای آدم فردوسی بگریز ز شیطان ها
با آنکه زهر خارش خون می چکد این وادی
در چشم صفا باشد خوشتر ز گلستان ها