شمارهٔ ۱۵ - در تهنیت عید مولود ناصر الدینشاه

یکی مراست به مشکوی از سعادت حال

بتی چهارده ماه و مهی چهارده سال

دو خال بر دو لبش چون دو هندوی مقبل

دو زلف بر دو رخش چون دو جادوی محتال

به قد چو سروی و سروی چو ماه سیمین بر

به رخ چو ماهی و ماهی چو لاله مشکین خال

چنانکه خامه مانی و رنده آزر

نبسته اند بدین خوب طلعتی تمثال

چهار چیزش ماند به چار چیز همی

بلی مناقشه را نیست راه در امثال

برش به سیم سپید و قدش به سرو بلند

رخش به ماه منیر و لبش به آب زلال

دو چیز دارم من از دو چیز او دایم

کزان دو چیز رهایی مراست امر محال

یکی ز هجر دهانش دلی چو چشمه میم