شمارهٔ ۴۴

دیدی آخر که فلک ریخت چه خاکی به سرم

کز سر نعش تو باید نگران درگذرم

اینک از کوی تو پیش آمده راه سفرم

می روم وز سر حسرت به قفا می نگرم

خبر از پای ندارم که زمین می سپرم

چون روم من که ز غم جان و دلم می پیچد

چون سلیم این تن طاقت گسلم می پیچد

وز سرشک مژگان پا به گلم می پیچد

پای می پیچم و چون پای دلم می پیچد

بار می بندم و از بار فرو بسته ترم

گاه صد لجه خون ز اشک غم اندوز کنم

گاه صد مشعله از ناله ی دلدوز کنم

صبح خون گریم و شام آه فلک سوز کنم

وه که گر برسر کوی تو شبی روز کنم

غلغل اندر ملکوت افتد از آه سحرم

دل به جان آمد و تن در غم هجران اجل

خرم آندم که زنم چنگ به دامان اجل

شاید ار بعد تو باشم همه جویان اجل

چه کنم دست ندارم به گریبان اجل

تا به تن در غم تو پیرهن جان بدرم