۴- آیات ۱۷ تا ۲۰
صفی علیشاهو الذی قٰال لوٰالدیه أف لکمٰا أ تعدٰاننی أن أخرج و قد خلت القرون من قبلی و همٰا یستغیثٰان اللٰه ویلک آمن إن وعد اللٰه حق فیقول مٰا هٰذٰا إلاٰ أسٰاطیر الأولین ۱۷ أولٰیک الذین حق علیهم القول فی أمم قد خلت من قبلهم من الجن و الإنس إنهم کٰانوا خٰاسرین ۱۸ و لکل درجٰات ممٰا عملوا و لیوفیهم أعمٰالهم و هم لاٰ یظلمون ۱۹ و یوم یعرض الذین کفروا علی النٰار أذهبتم طیبٰاتکم فی حیٰاتکم الدنیٰا و استمتعتم بهٰا فالیوم تجزون عذٰاب الهون بمٰا کنتم تستکبرون فی الأرض بغیر الحق و بمٰا کنتم تفسقون ۲۰
و کسی که گفت مر والدینش را اف مر شمار دو تا را آیا وعده می دهد مرا که بیرون آورده می شوم و بتحقیق در گذشتند قرنها از پیش من و آن دو تا استغاثه می کردند بخدا وای بر تو ایمان آور بدرستی که وعده خدا حق است پس می گفت نیست این مگر افسانه های پیشینیان ۱۷ آنها آنانند که که ثابت شد بر ایشان سخن در امتانی که در گذشتند از پیش ایشان از جن و انس بدرستی که ایشان بودند زیانکاران ۱۸ و برای هر یک مرتبه هاست از آنچه کردند و تمام می دهد ایشان را کرده هاشان و ایشان ستم کرده نمی شوند ۱۹ و روزی که عرض کرده می شوند آنان که کافر شدند بر آتش بردید پاکیزه هاتان را در زندگیتان در دنیا و تعیش کردید بآن پس امروز جزا داده می شوید عذاب خواری را بسبب آنچه بودید سرکشی می کردید در زمین بناحق و بسبب آنچه بودید که فسق می کردید ۲۰