قطعه شمارهٔ ۱۰۹
سلمان ساوجیخورده بودم غصه بسیار و طبعم بسته بود
داد حبی مسلهم فرزند مردود حبش
تا به هر مجلس که بنشینم روانی می رویم
بر سر و بر سبلت و بر ریش مردود حبش
خورده بودم غصه بسیار و طبعم بسته بود
داد حبی مسلهم فرزند مردود حبش
تا به هر مجلس که بنشینم روانی می رویم
بر سر و بر سبلت و بر ریش مردود حبش