شمارهٔ ۲۵ - در مدح قمرِ بنیهاشم حضرتِ عباس (ع)
صامت بروجردیجهان را دایه دان و خلایق جمله طفلانش
که جای شیر باشد دایما پر زهر پستانش
خوش آید دامن و آغوش مادر طفل را لیکن
مکن جا اندر آغوش و ز کف بگذار دامانش
نهد چون بر لبت لب را جهان از بهر بوسیدن
تو زیر چشم بنگر جانب تیزی دندانش
عجب بزمی ست راحت بخش و روح افزا و غم فرسا
ندانم تا چه می ساقی کند در جام مستانش
بدان کاین میزبان مهمان کش کش تویی مهمان
پر است از تیر جای بستر و بر فرش الوانش
اگر با دیده تحقیق یک دم بنگری دانی
که این حلوایی از حنظل بود لبریز دکانش
چه خاک است این که باشد شحنه غم کارفرمایش
چه شهر است اینکه گردیده است شیر مرگ سلطانش
بود بالین بیماری حریم قرب این سلطان
که هنگام غضب گردیده گور تنگ زندانش
چه خواهد کس که تا ایمن شود از زحمت دوران
زمانی گوش دل واکن که گویم چیست درمانش
کشد رخت امان در سایه امن شهنشاهی
که دارد از ازل تقدیر سر در خط فرمانش
مهین ماه بنی هاشم لقب مهر سپهر دین
ابوالفضلی که در فضل و شرف بگزید یزدانش
طراز گلشن شاه ولایت قد رعنایش
شعاع عارض مهر درخشان روی رخشانش
نباشد مادرش دخت پیمبر لیک پیغمبر
به جان دارد عزیزش بل به عزت بهتر از جانش
چه عباس آنکه باشد شمع ایوان شهنشاهی
که از یکتا نزول هل اتیٰ گردیده در شأنش
چه عباس آنکه باشد نوگل گلزار سلطانی
که جبریل آبرو گیرد ز خاک پای دربانش
چه عباس آن که باشد قوت قلب سرافرازی
که صد چون صالح و موسی شتربان است و چوپانش
خداوند عدوبندی سخامندی که در بخشش
که چون یک ارزن آید در نظر ملک سلیمانش
بود هر هفت دوزخ شعله ای از آتش قهرش
بود هر هشت جنت نفخه ای از روح ریحانش
ضیاء دیده احباب خاک مرقد پاکش
سنان چشم اعدا شعله شمشیر برانش
شجاعت گشت از شاه ولایت منتهی بر وی
چنان کامد ولایت از پدر میراث خوارانش
چو گیرد رایت نصر من الله در صف هیجا
فرود آید دمادم آیت احسن ز کیوانش
شود گر آسمان ها فرش زیر سم یکرانش
قضا گوید دریغ این پرهنر تنگ است میدانش
به خاک درگهش ننهد کسی سر گر به تعظیمش
همی دانم به ترک سجده من کمتر ز شیطانش
چو اندر شیوه عهد و وفا ثابت قدم دیدش
دو منصب داد اندر عالم ذر حی سبحانش
یکی شغل علمداری شاهنشاه بی لشکر
یکی دیگر به دشت کربلا سقای طفلانش
چه بیرق دار کز شمشیر بران جدا دستش
چه سقایی که دود آمد برون از کام عطشانش
چو غش کردند طفلان حسین از تشنگی آمد
سکینه با یکی مشک پر آب از چشم گریانش
که ای جان عمو از تشنگی جانم به لب آمد
نه ما آل رسول هستیم چون شد حق احسانش
گرفت آن مشک را عباس و آمد در کنار شط
شطی اندر میان شط روان شد از دو چشمانش
بگفت ای آب پس کو یاری ات بر زاده زهرا
لب عطشان گذاری تا به کی در این بیابانش
اگر رحمی نباشد بر حسینت ای فرات آخر
دمی بنگر که از سوز عطش غش کرده طفلانش
در این صحرا حسین تشنه لب آمد به مهمانی
تو می خواهی که از این آمدن سازی پشیمانش
بگفت این و کفی پر کرد از آن آب و با افغان
کند خاموش تا تاب عطش از کام عطشانش
مروت بین که آمد از لب خشک حسین یادش
ز سیل اشک تر شد رشک جیحون طرف دامانش
ز دریا تشنه لب پر کرد مشک آب و شد بیرون
گهی چشمش به سوی خیمه و گه سوی عدوانش
که ناگه شد هجوم آور به قصد جان آن سرور
سپاه شامی و کردند هر سو تیربارانش
دو کافر از دو سو آن یک ز سمت راست و آن از چپ
جدا کردند از تن بازوی چون شاخ مرجانش
ز قطع دست شد کارش ز دست و او افتاد از پا
برای خاطر اطفال شد همدست دندانش
گرفت آن مشک بر دندان و از کید قدر غافل
که باشد در کمان وی یکی پرتاب پیکانش
شد از دست قضا تیری رها آمد به مشک وی
به خاکش ریخت آب و کرد دیگر سیر از جانش
به خود گفتا بیا عباس بگذر از ره خیمه
به راه نیستی رو کن که پیدا نیست پایانش
ندانم با چه رو دیگر به سوی خیمه رو آری
نما شرمی تو از روی حسین و از یتیمانش
ندانم در کجا بد صامتا شیر خدا آن دم
که نگذارد بتازند اسب کین بر جسم بی جانش
